به زيارت آمدم

آب نما هاي باغ ات را

در چهارديواري مسدود

آنجا كه نسيم نفس هايت

با صيحه ي ونتيلاتور مي آميخت

افسوس ، تو خود نبودي

*

رفتي و جاي خالي روح ات

بالاي شمع داني ها

روي شيشه ي پنجره ماندست

من خوب مي دانم

تو نيز چون من

روحي نداشتي

...