jouissance!

"!تن من کویر تشنه ، تن تو مثل تگرگه"

هر چقدر هم که کلیشه ای باشد زیبا به نظر می آید ...چه چیز این نصفه خط شعر را زیبا می کند؟
کویر و تگرگ انقدر از هم دورند که وقتی به هم می رسند ، چیزی بینشان پدید می آید ، چیزی که
جزو هیچ کدام نیست ،یک مازاد ، چیزی مثل ذوب شدن

این مازاد ، است که بر دلزدگی کلیشه وار ما از این شعر قلبه می کند. جایی که این مازاد حکم می راند،نقد ادبی که بر اساس نظم نمادین عمل می کند کاره ای نیست . تکه ادبی که مشتمل بر فرایند های روانی مرتبط با یک مازاد قدرت مند ،یک ژوئیسانس ، باشد ، هر چقدر تکرار شود هیچ گاه تکراری نمی شود